PIALA Dunia FIFA 2026 kini memperlihatkan bagaimana kapitalisme moden sedang mengubah jiwa sebenar sukan global.
Perubahan ini bermula melalui penggunaan sistem ‘dynamic ticket pricing’ ITALICKAN atau penetapan harga tiket dinamik.
Tidak seperti jualan tiket tradisional yang menggunakan harga tetap, sistem ini menggunakan algoritma elektronik untuk mengubah harga tiket secara berterusan berdasarkan permintaan pasaran, jumlah tiket yang tinggal dan aktiviti pembelian pengguna.
Apabila permintaan meningkat, harga tiket akan naik secara automatik. Jika permintaan menurun, harga mungkin turun.
Sistem ini menyerupai kaedah harga tiket penerbangan, hotel dan aplikasi pengangkutan yang berubah-ubah mengikut keadaan pasaran.
Piala Dunia 2026 menjadi kejohanan pertama FIFA yang menggunakan sistem sedemikian secara besar-besaran.
Dari sudut perniagaan, sistem ini memberi kelebihan besar kepada penganjur. Dengan membenarkan algoritma menentukan harga maksimum yang sanggup dibayar pengguna, FIFA mampu menjana pendapatan jauh lebih tinggi berbanding sistem harga tetap biasa.
Beberapa laporan menyebut FIFA boleh memperoleh sekitar AS$3 bilion hanya daripada jualan tiket dan pakej hospitaliti.
Terdapat juga dakwaan bahawa FIFA menerima kira-kira 30 peratus daripada transaksi tiket melalui platform mereka sendiri.
Penganjur berhujah bahawa sistem harga dinamik dapat mengurangkan kegiatan scalper atau penjual tiket haram.
Dalam sistem lama, pihak ketiga membeli tiket murah dan menjualnya semula pada harga tinggi.
Kini, FIFA sendiri mampu menyerap keuntungan tersebut terus ke dalam sistem mereka.
Penyokong sistem ini mengatakan harga tiket kini lebih cekap kerana benar-benar mencerminkan permintaan pasaran semasa.
Namun logik ini mencerminkan prinsip asas kapitalisme moden iaitu setiap produk harus dijual pada harga tertinggi yang sanggup dibayar pengguna.
Dalam dunia perniagaan biasa, pemikiran seperti ini mungkin dianggap normal. Tetapi pengkritik berpendapat bahawa bola sepak bukan produk komersial biasa.
Perlawanan Piala Dunia tidak sama seperti menempah hotel mewah atau membeli saham di pasaran kewangan.
Bola sepak membawa nilai budaya, emosi dan sosial yang jauh lebih besar daripada nilai wang semata-mata.
Pengkritik strategi harga FIFA mendakwa Piala Dunia semakin berubah daripada festival global rakyat kepada produk hiburan premium yang hanya mampu dinikmati golongan kaya.
Laporan mengenai harga tiket final yang mencecah puluhan ribu dolar, malah ada yang dijual semula sehingga jutaan dolar, meningkatkan kebimbangan bahawa penyokong biasa sedang dipinggirkan daripada stadium.
Seorang bekas ketua pegawai eksekutif pasukan bola menyifatkan keadaan ini sebagai ‘dystopian’ ITALICKAN dan memberi amaran bahawa tiket kini berubah menjadi ‘aset dagangan’ berbanding pas masuk untuk penyokong sebenar.
Kritikan beliau menyentuh satu isu penting iaitu apabila tiket menjadi komoditi pelaburan, golongan spekulator dan sistem automatik bot mula menguasai pasaran.
Daripada membeli tiket untuk menyokong negara masing-masing, ramai pihak membeli tiket semata-mata untuk menjualnya semula pada harga lebih tinggi apabila permintaan meningkat menjelang hari perlawanan.
Dalam keadaan ini, penyokong bola sepak mula berfungsi seperti pedagang kewangan dan bukannya komuniti penyokong sukan.
Selama ini, keajaiban Piala Dunia datang daripada kehadiran penyokong biasa dari seluruh dunia.
Paluan gendang penyokong Brazil, tarian penyokong Afrika, sorakan Argentina dan semangat jutaan penyokong yang sanggup mengembara jauh mencipta suasana yang sukar dihasilkan secara buatan.
Piala Dunia menjadi acara global yang menghimpunkan pelbagai bangsa, budaya dan latar belakang ekonomi di stadium yang sama.
Namun apabila harga tiket meningkat sehingga ribuan dolar, ramai penyokong tradisional tidak lagi mampu hadir.
Stadium akhirnya berisiko dipenuhi pelanggan korporat, pelancong kaya dan golongan elit berbanding penyokong sejati yang membina budaya bola sepak selama ini.
Pengkritik bimbang suasana autentik bola sepak akan digantikan dengan pengalaman hiburan eksklusif untuk golongan berada.
Fenomena ini sering digambarkan sebagai ‘gentrifikasi sukan’. Seperti kawasan bandar yang berubah apabila harga meningkat sehingga penduduk asal terpaksa keluar, bola sepak juga berisiko terpisah daripada masyarakat yang membentuk identitinya sejak dahulu.
Secara tradisi, Piala Dunia dianggap sebagai festival budaya antarabangsa. Penyokong menyimpan wang bertahun-tahun untuk mengembara dan menyokong negara mereka.
Beban kewangan menjadi lebih berat apabila dicampur dengan kos penerbangan, hotel, pengangkutan dan visa.
Bagi penyokong dari negara membangun, jumlah kos keseluruhan mungkin mustahil untuk ditanggung.
Di samping itu, pengkritik juga mempersoalkan sama ada Amerika Syarikat sendiri benar-benar menghayati semangat universal sukan global.
Laporan mengenai sekatan visa dan halangan perjalanan terhadap rakyat dari beberapa negara peserta menambahkan lagi persoalan sama ada kejohanan ini benar-benar terbuka kepada seluruh dunia.
Berlaku percanggahan besar di sini. Di satu pihak, Piala Dunia dipasarkan sebagai sambutan perpaduan manusia sejagat.
Namun pada masa yang sama, halangan ekonomi menyingkirkan penyokong biasa, manakala halangan politik pula boleh menghalang sesetengah komuniti negara daripada hadir sama sekali.
Gabungan kedua-dua faktor ini menyebabkan ramai melihat kejohanan tersebut semakin dipengaruhi kepentingan komersial dan geopolitik berbanding idealisme sukan sebenar.
Apabila logik kapitalisme semakin mendalam menguasai bola sepak, satu persoalan besar mula muncul iaitu untuk siapakah sebenarnya Piala Dunia ini?
M.MAHMOOD
– HARAKAHDAILY 15/6/2026
(M.Mahmood ialah penulis dalam bidang teknologi maklumat di medium.com. Tulisan beliau diterbitkan di ruangan DevGenius, TowardsDev, Python In Plain English, Low Code For Data Science dan System Weakness)
