CADANGAN Ahli Parlimen DAP Raub untuk mewujudkan portfolio jawatan menteri yang khusus menjaga hal ehwal agama bukan Islam akan menimbulkan perdebatan besar dalam kerangka undang-undang dan Perlembagaan Persekutuan. Idea ini bukan sahaja bertentangan dengan prinsip asas negara tetapi juga bercanggah dengan realiti pengurusan agama di Malaysia. Lebih membimbangkan, cadangan ini berpotensi menjadi langkah awal kepada tuntutan yang lebih besar seperti peruntukan khusus bagi agama bukan Islam dan penubuhan jabatan setanding dengan JAKIM.
Peruntukan Perlembagaan Persekutuan.
Perlembagaan Persekutuan secara jelas menggariskan kedudukan Islam sebagai agama Persekutuan di bawah Perkara 3(1), yang menyatakan:
“Islam ialah agama bagi Persekutuan; tetapi agama-agama lain boleh diamalkan dengan aman dan damai di mana-mana bahagian Persekutuan.”
Kedudukan Islam sebagai agama rasmi membawa implikasi bahawa pengurusan hal ehwal Islam perlu mendapat perhatian khas dalam pentadbiran negara, termasuk melalui jawatan Menteri di Jabatan Perdana Menteri (Hal Ehwal Agama). Walau bagaimanapun, tiada keperluan perlembagaan untuk mewujudkan jawatan menteri bagi agama bukan Islam kerana Perlembagaan hanya memperuntukkan keistimewaan ini kepada Islam.
Kedudukan agama bukan Islam dalam sistem pentadbiran
Agama-agama bukan Islam telah lama diberikan kebebasan dan ruang untuk diamalkan di Malaysia tanpa sekatan yang tidak munasabah. Malah, Perkara 11(1) Perlembagaan menjamin kebebasan beragama bagi penganut agama lain, selagi mana ianya diamalkan dalam keadaan aman dan tidak menggugat ketenteraman awam.
Selain itu, hal ehwal agama bukan Islam di Malaysia diuruskan oleh pertubuhan dan badan agama masing-masing tanpa sebarang gangguan kerajaan. Banyak negeri telah menubuhkan Majlis Perundingan Agama Bukan Islam untuk membolehkan penganut agama lain menyuarakan keperluan mereka secara rasmi kepada kerajaan negeri atau Persekutuan. Oleh itu, tidak wujud keperluan mendesak untuk sebuah kementerian khusus.
Data menunjukkan bahawa kerajaan telah memperuntukkan lebih RM50 juta setiap tahun untuk rumah-rumah ibadat bukan Islam serta pelbagai bentuk bantuan lain termasuk pemilikan tanah dan geran penyelenggaraan. Ini membuktikan bahawa kerajaan tidak mengabaikan kepentingan agama bukan Islam, tetapi menyalurkan bantuan dalam bentuk yang lebih sesuai tanpa perlu mewujudkan kementerian khusus.
Implikasi terhadap keharmonian kaum
Penubuhan satu kementerian khas bagi agama bukan Islam akan membuka ruang kepada lebih banyak tuntutan tidak munasabah dalam sistem pentadbiran negara, sekali gus menggugat keharmonian antara agama. Ini juga boleh mencetuskan polemik yang tidak perlu kerana agama bukan Islam di Malaysia tidak berdepan dengan ancaman yang memerlukan campur tangan kerajaan secara langsung.
Lebih membimbangkan, cadangan ini boleh membuka jalan kepada tekanan dan tuntutan yang lebih ekstrem seperti penyamaan status semua agama dalam dasar kerajaan, yang bertentangan dengan sejarah dan struktur negara. Jika jawatan ini diwujudkan, persoalan seterusnya ialah adakah peruntukan khas akan diberikan kepada kementerian ini? Adakah kerajaan akan dipaksa menubuhkan jabatan seperti Jabatan Kemajuan Islam Malaysia (JAKIM) untuk agama bukan Islam? Jika ini berlaku, ia boleh mengheret negara ke dalam konflik baru berkaitan status agama dalam dasar awam.
Sejarah telah membuktikan bahawa sesuatu tuntutan kecil sering menjadi permulaan kepada tuntutan yang lebih besar. Jika jawatan ini diwujudkan, lambat laun kita akan melihat desakan untuk penubuhan jabatan khas bagi agama bukan Islam, bajet tahunan khusus, dan lebih banyak penglibatan kerajaan dalam urusan agama bukan Islam. Ini jelas bercanggah dengan prinsip asas Perlembagaan Persekutuan yang menetapkan Islam sebagai agama Persekutuan.
Pendirian kerajaan dalam pengurusan agama
Kerajaan selama ini telah memastikan semua agama diberi kebebasan untuk berkembang selagi mana ianya tidak menjejaskan ketenteraman awam. Malah, dana dan peruntukan telah banyak disalurkan kepada institusi agama bukan Islam dalam bentuk geran, tanah rumah ibadat, serta pelbagai inisiatif lain.
Oleh itu, cadangan untuk mewujudkan jawatan Menteri Hal Ehwal Agama Bukan Islam tidak berasaskan keperluan sebenar. Sebaliknya, ia lebih bersifat politik dan tidak selari dengan peruntukan undang-undang negara. Jika kerajaan tunduk kepada cadangan ini, ia akan membuka pintu kepada tuntutan seterusnya, termasuk bajet khas dan institusi rasmi bagi agama bukan Islam yang boleh merosakkan keseimbangan sosial di Malaysia.
Kesimpulan
Cadangan Ahli Parlimen DAP Raub ini adalah satu tuntutan yang tidak relevan dan tidak berasas dari sudut perundangan serta Perlembagaan Persekutuan. Malaysia sebagai sebuah negara yang mengutamakan Islam dalam pentadbiran awam tidak perlu meniru konsep yang tidak sesuai dengan asas penubuhan negara. Sebarang pengurusan berkaitan agama bukan Islam seharusnya terus dikendalikan oleh badan agama masing-masing tanpa perlu campur tangan kerajaan secara langsung dalam bentuk kementerian atau jawatan khas.
Langkah lebih baik ialah memperkukuhkan saluran sedia ada seperti Majlis Perundingan Agama Bukan Islam untuk membolehkan sebarang isu diselesaikan dalam kerangka yang lebih harmoni dan tidak bercanggah dengan Perlembagaan. Kerajaan juga perlu terus berpegang teguh kepada prinsip bahawa Islam adalah agama Persekutuan sambil menghormati hak kebebasan beragama yang telah sekian lama diamalkan secara adil di Malaysia. Kita tidak boleh membiarkan cadangan ini menjadi batu loncatan kepada tuntutan yang lebih besar yang boleh mengubah lanskap agama dan sosial negara dalam jangka masa panjang.
AHMAD FADHLI SHAARI
Ketua Penerangan PAS Pusat
Ahli Parlimen Pasir Mas – HARAKAHDAILY 13/2/2025
